Συμπληρώνοντας πλέον επτά χρόνια στην εξουσία, η σημερινή κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το βαρύτερο τίμημα της πολιτικής της, τη συνολική αποδόμηση των υποσχέσεών της. Όταν τα εσωτερικά αδιέξοδα άρχισαν να συσσωρεύονται, η κυβερνητική παράταξη επιστράτευσε ως έσχατο επιχείρημα συμψηφισμού το γνωστό φοβικό δίλημμα: «Ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα;». Προσπάθησε έτσι να πείσει τους πολίτες ότι, παρά τις αποτυχίες στην καθημερινότητα, η εξωτερική πολιτική αποτελούσε το δικό της «προνομιακό γήπεδο» στιβαρότητας και διεθνούς κύρους.

Σήμερα, η ίδια η πραγματικότητα γκρεμίζει και αυτό το τελευταίο οχυρό επικοινωνίας. Η κυβέρνηση αποδεικνύεται επικίνδυνα ανεπαρκής ακόμη και εκεί που ισχυριζόταν ότι κατείχε το μονοπώλιο της σοβαρότητας. Το τηλέφωνο των 3 τα ξημερώματα χτυπάει επίμονα, αλλά στην Αθήνα επικρατεί αμηχανία και απουσία στρατηγικής.

Διεθνής απομόνωση και γεωπολιτική υποχώρηση

Στα εθνικά μας θέματα, η πολιτική του «δεδομένου και προθύμου συμμάχου» έπειτα από επτά χρόνια έχει φέρει σοβαρές υποχωρήσεις. Το Τουρκολυβικό Σύμφωνο παραμένει μια ζωντανή απειλή που η ελληνική διπλωματία απέτυχε να ανατρέψει, την ώρα που η Άγκυρα συστηματικά χτίζει ένα επικίνδυνο τόξο επιρροής στα Βαλκάνια, από τη Βουλγαρία και τη Βόρεια........

© Pelop