Με φόντο τον πιο καυτό καλοκαιρινό μήνα, ο Ακης Παπαντώνης αφηγείται είκοσι έξι ιστορίες με επίκεντρο τις εύθραυστες ανθρώπινες σχέσεις, χαρίζοντάς μας ακόμα ένα λογοτεχνικό διαμαντάκι με τίτλο «Στα Θερμοκήπια του Αυγούστου».

Ο βραβευμένος συγγραφέας μιλά στην εφημερίδα «Πελοπόννησο» για το βιβλίο του, τη μικρή φόρμα που αγαπά, τη συνοδοιπορία επιστήμης-λογοτεχνίας, αλλά και για την ανησυχία του για την άνοδο του νεοφασισμού.

 -Πώς προέκυψαν οι είκοσι έξι ιστορίες της συλλογής σας, κάποιες από τις οποίες βασίζονται σε παλιότερες δημοσιευμένες; Τις ζήσατε, τις ακούσατε ή αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας;

Κάτι που συνέβη στ’ αλήθεια δεν συνιστά από μόνο του πειστική λογοτεχνία. Οι πιο πειστικές αφηγήσεις είναι συνήθως κράματα βιωμάτων, ιστοριών που κρυφακούσαμε και «δανειστήκαμε», και επινοημένων γεγονότων -ιδωμένα όλα μαζί μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη της μνήμης. Με λίγα λόγια είναι αφηγήσεις από δεύτερο χέρι που σκοπό έχουν να μας θυμίζουν μύχια ερωτήματα που δεν έπαψαν να μας τρώνε. Ετσι, δημοσιευμένες ή μη, οι είκοσι έξι αυτές ιστορίες βασίζονται όλες σε ένα τέτοιου είδους κράμα, με την ελπίδα οι αναγνώστες να βρουν κάτι δικό τους σε κάποιες εξ αυτών.

 -Χρησιμοποιείτε δεύτερο ενικό πρόσωπο, ενώ οι υποσημειώσεις σε κάθε ιστορία λειτουργούν συμπληρωματικά, σαν επεξήγηση. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τρόπο αφήγησης;

Και το μεν και το δε αποτελούν οργανικά κομμάτια της αφήγησης, εξ ου και όλες οι ιστορίες έπρεπε να μπορούν να υποστηρίξουν (και να υποστηριχθούν από) αυτές τις επιλογές. Το δεύτερο ενικό πρόσωπο κάνει την αφήγηση να απευθύνεται ευθέως σχεδόν στον αναγνώστη, ενώ δημιουργεί μια σύγχυση για το πόσο ταυτίζονται οι ήρωες των 26 ιστοριών. Η........

© Pelop