İsviçre’ye her gidişimde yolumu bir şekilde Heidiland’a düşürüyorum. Bunun ne kadar bilinçli bir tercih olduğunu ben de bilmiyorum. Bir yanıyla merak, bir yanıyla da açıklaması güç bir tür bedensel ve zihinsel tanıma duygusu. Patika bir dönemeçten kıvrılarak yukarı doğru çıkarken uzaktan bir çan sesi gelirken ya da bazen guguk kuşunun sesi karışırken havaya; ben bir yerde süt, bir yerde........

© Öteki Sinema