Bir dostumla uzun bir sohbetin içindeydik. Konu önce bireysel sorunlardan açıldı, sonra farkında olmadan ülkenin içinde bulunduğu durumlara geldi. Ekonomik sıkıntılar, insanların üzerindeki yük, geleceğe dair belirsizlik…

Konuşurken bir noktada şunu söyledim: Hayat, geçmişin ağırlığı altında ezilerek ya da henüz gelmemiş bir geleceğin kaygısıyla tüketilecek kadar uzun ve değersiz değildir.

Dostum kısa bir süre düşündü ve şu cümleyi kurdu: “Ölmek bir seçenek değildir.” Sonra ekledi: “Bu yüzden ne yaptıysak bugün yaparız ve kendimiz için yapmalıyız. İngilizlerin söylediği gibi, her gün bir hediyedir.”

O an bu cümle zihnime takıldı. “Ölmek bir seçenek değildir.” İlk bakışta sade gibi duruyor ama aslında çok ağır bir anlam taşıyor. Çünkü insan gerçekten ölümü seçemez. Ama bazen başka bir şey yapar: Yaşarken hayattan çekilir.

Bunu fark etmek için uzağa bakmaya gerek yok. Etrafımıza bakmak yeterli. Sabah işe giden, akşam eve dönen, sorumluluklarını yerine getiren insanlar… Her şey dışarıdan bakıldığında normal ve düzenli görünür. Ama zamanla bazı insanlar için bu düzen başka bir şeye dönüşür. Yaşamak ile sadece günü tamamlamak arasındaki fark yavaş yavaş kaybolur.

Modern hayatın temposu da bunu biraz kolaylaştırıyor. Ekonomik kaygılar, iş güvencesi endişesi, artan yaşam maliyetleri, gelecek belirsizliği… Bunların hepsi insanın zihnini sürekli meşgul ediyor. Bir noktadan sonra insanlar yaşamaktan çok hayatta kalmaya odaklanıyor. Gün geçiyor, sorumluluklar yerine getiriliyor ama insanın iç dünyasında sessiz bir yorgunluk birikiyor.

Ama mesele sadece ekonomi değil.........

© Ortadoğu