Cumhuriyet yazarı Mehmet Ali Güller'in "NATO ne film çeviriyor?" başlıklı yazısı gözden kaçan bir detayı gündeme getirdi: Guardian'ın ortaya çıkardığı bilgilere göre NATO, Los Angeles, Brüksel ve Paris'te senarist, yapımcı ve yönetmenlerle kapalı toplantılar düzenledi; buluşmaların dördüncüsü Londra için planlandı. Toplantıların amacı resmi olarak "NATO'nun ne olduğunu ve nasıl çalıştığını anlatmak" olarak açıklandı. Ancak bunun kültürel alana yönelik bir etki çalışması olduğu görüşünü savunanların sayısı bir hayli fazla...

Daha da dikkat çekici olan, bu görüşmelerden ilham alan üç ayrı projenin geliştirilmekte olduğunun belirtilmesi.

Peki NATO neden senaristlerle ilgileniyor?

Bu sorunun yanıtını ararken elimizde önemli bir ipucu bulunuyor. 2024 yılında Washington merkezli düşünce kuruluşu CSIS (Center for Strategic and International Studies / Uluslararası ve Stratejik Araştırmalar Merkezi), sekiz Hollywood senaristini NATO karargahına götürdü ve ziyaretin ardından "Hollywood Goes to NATO: Telling the Story of the Alliance" (Hollywood NATO'da: İttifakın Hikayesini Anlatmak) başlıklı bir panel düzenledi.

Panelin moderatörü ve NATO uzmanı Kathleen McInnis tartışmayı şu soruyla açıyordu:

"NATO'nun hikayesi ne olmalı? Önümüzdeki 75 yıl boyunca neden bu ittifaka ihtiyaç duyacağız?"

Bu soru aslında meselenin özünü ortaya koyuyordu. Tartışmanın odağında NATO'nun gelecekte nasıl anlatılacağı vardı.

Eski ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Stephen Biegun da NATO'nun ‘iş birliği ve kolektif eylemin gücünün kanıtı’ olduğunu söyledikten sonra şu çağrıyı yapıyordu:

"İttifakımızın geçmiş 75 yılı üzerine düşünürken ve geleceğe bakarken, bu hikayeyi bu nesle anlatma konusunda kararlı olmalıyız."

Toplantıya katılan senaristlerden Christine Levinson NATO'yu günlük hayatta fark edilmeyen ama koruyucu bir güç olarak tanımlıyor, "NATO biraz güneş kremi gibidir. Sürdüğünüz gün onu........

© OdaTV