Ευτυχία Μορίκη. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Γεννήθηκε στην Χίο, στις 5 Μαΐου 1925, και σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανή από μητέρα. Αργότερα στην Αθήνα, εκεί λίγο μετά τα 10 της χρόνια, διάβασε την Μάνα του Γκόργκι και την Καλύβα του μπάρμπα Θωμά και είδε την πρώτη της θεατρική παράσταση. Η ευαισθησία της την οδήγησε να αφουγκραστεί την αδικία του κόσμου. Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα ήταν 14 ετών στα 15. Μαζί με τον πατέρα της και τις αδελφές της υπέφεραν στον λιμό του 1940-1941. Τα πρώτα της βήματα στην αντίσταση ήταν να πηγαίνει το βράδυ στο Χασάνι για σαμποτάζ. Ξεβίδωνε τα βαρέλια και άφηνε την βενζίνη και το πετρέλαιο να χύνονται. Η Ευτυχία, το 1942, σε ηλικία 17 ετών, κατά την περίοδο της Κατοχής, εντάσσεται στις γραμμές της ΕΠΟΝ Καισαριανής και αγωνίζεται στον εφεδρικό ΕΛΑΣ.

Καθοριστική ήταν η συμβολή της στη διοργάνωση των πρώτων συσσιτίων από τον ΕΛΑΣ Καισαριανής. Όλοι έδιναν από το υστέρημά τους. Συσσίτια, περιφρούρηση, χωνιά. Ενώ, όπως θυμάται η ίδια, τα πιο καλά παιδιά πήγαιναν στην πολιτοφυλακή, δηλαδή στην ΟΠΛΑ, την αστυνομία της περιοχής. Από το 1943 άρχισαν τα μπλόκα από Γερμανούς, Ιταλούς και τσολιάδες. Με το όπλο στο χέρι, περπατούσε τους δρόμους της Καισαριανής, ξυπόλητη, γιατί είχε κάτι τσοκαράκια που, όπως έλεγε, τα φορούσε όταν κατέβαιναν στην Αθήνα στις διαδηλώσεις επειδή έπρεπε να είναι ευπρεπισμένοι! Εκείνες τις εποχές δεν ήταν εύκολο για ένα έφηβο κορίτσι να κυκλοφορεί με όπλο και παρέα μόνο με άντρες. Σιγά σιγά βγήκαν, βέβαια, και άλλες γυναίκες στην αντίσταση. Έσπασαν τα τότε στερεότυπα.

Στην Καισαριανή δύσκολα τολμούσαν να μπουν οι Γερμανοί.

Εκείνη την........

© news247