Televizyonda seyrediyorum:

Polis, 96 yıla mahkûm olan arkadaşları için gösteri yaptıkları gerekçesiyle tutuklanıp mahkemeye çıkarılan gençlere destek olmak isteyen öğrencilerin üzerine şahin gibi iniyor… Coplar, tekmeler, yumruklar… Ve tabii köpekler!

-Ama ille de o sahne…

Şöyle; polis hızla genç kızın üzerine koşuyor, saçından kavrıyor, copu kaldırıyor, “Allah yarattı” demeyecek, düşmanın, pardon öğrencinin ağzını burnunu düzeltecek… Ama tıpkı kendisine benzeyen... Yani aynı giysiler içindeki başka bir polis uyarıyor:

-Yapma, basın var, yapma!

Tabii, uyarıyı aklınca çaktırmadan yapıyor… Copu kızın kafasına indirmek üzere olan polis, arkadaşını duyunca anında mutasyona uğruyor! Kolunu kızın boynuna doluyor ve büyük bir sevecenlikle otobüse doğru sürüklemeye başlıyor... Büyük bir olasılıkla devamı otobüsün içinde…

-Çünkü orada basın yok!”

Yukarıdaki satırlar, çeyrek asırdan da fazla bir zaman önce, 29 Ocak 1998’de kaleme aldığım bir yazımdan bir bölüm!

İlk bakışta, değişen bir şey yok gibi........

© Nefes