Bir kasabada yan yana iki sokak vardı…

Birinin adı: Kahır Sokağı…

Diğerinin adı ise: Kahkaha Sokağı idi…

Kahır sokağı çok kalabalıktı…

İnsanlar yüksek sesle konuşur, yüksek sesle ağlardı...

Dükkânların vitrininde:

Koyunun en koyusu, karanın en karası renkler…

Koyu siyah üzerine açık siyah yazılmış tabelâlar vardı…

Her şey, “bak bana ve ağla, kendine kahret” diyordu…

***

Kahkaha Sokağı ise sakindi…

Ne ağlayan vardı…

Ne de karşılıklı olarak yüksek sesle kavga eden…

Hafif tonlu, sakin yorumcular tarafından söylenen şarkılar çalardı…

Bağırış, çağırış, ağlayan insanlardan gelen, hıçkırık sesleri yoktu...

İnsanlar oradan geçerken yavaşlar, bazen durur, bazen hiçbir şey almadan çıkar giderdi…

Ama çıktıklarında yüzlerinde kahkaha olmasa bile, hafif bir tebessüm
........

© Nefes