Hansı ölkədə dövləti təsis edən xalqın qədimliyindən danışırlarsa, orada nasizmin açıq təzahürü var.

Bu, o anlama gəlir ki, etnik çoxluq bu coğrafiyada qədim dövrlərdən məskən salıb, aborigen xalqdır, ona görə dominant olmalıdır, dövləti onun övladları idarə etməlidir, hamı onun dilində danışmalıdır.

Həmin ölkədə bir qayda olaraq qədim dövlətçilik ənənələrinə malik olmağı da tez-tez vurğulayırlar. Bu da qonşularda, xüsusilə də sonradan yaranmış dövlətlərdə müəyyən təəssürat yaratmaq, onların özlərini bu “əzici fakt” qarşısında hiss etmələrinə xidmət edir.

Hazırda dünya üzərində mövcud olan, BMT-nin qeydiyyatından keçərək reyestrə düşən 200 dövlətin böyük əksəriyyəti hansısa dominant xalq tərəfindən təsis edilib və bir çoxu həmin xalqın adıyla adlandırılıb: Fransa, Almaniya, İngiltərə, İtaliya, Türkiyə, Rusiya, Yaponiya, Polşa, Serbiya, Xorvatiya, Monqolustan, Gürcüstan, Qazaxıstan, Özbəkistan, Qırğızıstan, Tacikistan, Türkmənistan, Ermənistan və s.

Qədim dövlətçilik ənənəsinə malik olmasıyla öyünən ölkələrdən biri də İrandır. Əvvəllər iranlı siyasilər, diplomatlar, təbliğatçılar “bizim 2 min illik dövlətçilik tariximiz var” deyirdilər, indi artıq “üç minillik........

© Müsavat