Sovetin vaxtında məşhur kinokomediya vardı. İki artıq xeyli qoca qəhrəmanlardan biri digərinə gileylənirdi ki, bilirsən, mən belə yaşaya bilmirəm, mənə problem lazımdır. O birisi də guya ona təskinlik vermək üçün qayıdırdı ki, narahat olma, mən özüm sənə problem yaradacam...

Niyə xatırladım bunu? Bilirsiniz, çox təəssüf, bizim cəmiyyətlər öyrənilmir. Məsələn, özümçün düşünürəm ki, görəsən, son bir neçə ildə ictimai-siyasi konteksdə ən çox eşitdiyim söz nədir? 

Bəlkə inanmayacaqsınız, amma bu söz “təhlükə”dir, baxmayaraq ki, neçə ildir müharibə də bitib, torpaqlarımız da azad olub, amma siyasi qarabasmalar bizi rahat buraxmır. Niyə belədir? Niyə daim bu haqda düşünürük? Sözü yazıram, amma ardınca da ağlıma gəlir ki, düşünürük, yoxsa bizi belə düşünməyə vadar ediblər və edirlər?

Başa düşürəm, dünya da, region da çox qəlizləşibdir. Amma nə qədər qəliz olsa da, hər halda, keçmiş “soyuq müharibə”yə çatmaz – o vaxt, məcazi mənada desək, barmaqlar daim nüvə silahının pultunda idi, yeraltı sığınacaqlar–bunkerlər yerüstü tikililərdən az inşa olunmurdu. 

Deyirdilər hətta Moskva Universitetinin əsas binasının altında ehtiyat elektrik stansiyası da var. Nüvə silahlarını yerləşdirmək, idarə etməkçün nələr edilmirdi? Xüsusi qatarlarda yerləşdiridilər ki, yerlərini fiksə etmək mümkün olmasın və qatarlar yalnız hərbçilərə məlum xətlər üzrə ora-bura hərəkət edirdilər...

İndi, şükür, nüvə silahından........

© Müsavat