Televizyon ya da dijital platform ekranlarında senelerdir aşina olduğumuz "kötü adamlar" ve "iyilik melekleri" arasındaki o siyah-beyaz çatışmalar; yerini yavaş yavaş gri alanlara, insanın iç dünyasındaki fay hatlarına ve psikolojik dehlizlere bırakıyor diyebileceğim iki yapımla karşılaştım yakın zamanda.

Ekranda sadece olayları değil, o olayları yaratan "arızalı" zihinlere de yer veren diziler görmem beni mutlu etti. Bu dönüşümün en güçlü ve klinik açıdan en doyurucu örnekleri; HBO Max'in Mira: Her Şey Yolundaymış Gibi dizisinde Nehir Erdoğan’ın hayat verdiği Mira ve Netflix’in Adsız Aşıklar dizisinde Halit Ergenç’in canlandırdığı Cem Taşkın.

İlk bakışta; biri dağılmış bir evliliğin enkazı altında ezilen, diğeri ise kendi kurduğu steril bir hastanede "aşkı" tedavi ettiğini sanan iki farklı uç karakter diyebilirsiniz. Fakat bu iki karakterin bilinç dışına doğru indiğimizde, her ikisinin de aynı zehirli kaynaktan, yani çocukluk travmalarından beslenen, varoluşsal bir hayatta kalma mücadelesi veren karakterler olduklarını görüyoruz. İkisi de yara almış çocuklar, sadece yaralarını saklama biçimleri birbirine taban tabana zıt.

"Sahte Kendilik" inşası

Hem Mira hem de Cem yetişkinliği, çocuklukta yaşanan çaresizliğe karşı bir rövanş alma, bir daha asla incinmeme projesi olarak görmüşlerdir.

 İki karakter de gerçek, kırılgan ve otantik kimliklerini derinlere gömerken, kendilerine aşılmaz birer "Sahte Kendilik" (False Self) inşa etmişlerdir.

Mira’nın sahte kendiliği; geleneksel kodlara uyumlu, dışarıdan kusursuz gibi görünen ama tamamen kocasına ve ailesinin onayına bağımlı olan on yıllık "mış gibi" evliliğidir. ( Dizinin ismindeki ‘Her Şey Yolundaymış Gibi’ kısmının da buradan geldiğini söyleyebiliriz.) Mira, çevresi tarafından sevilmek ve onaylanmak için görünmez olmayı, kendi arzularını yok saymayı seçmiştir.

Cem’in sahte kendiliği ise; zekasını, entelektüel birikimini (mühendislik, finans, felsefe) ve "Aşk Hastanesi"ni kullanarak ördüğü devasa bir kibir kulesidir.

Mira........

© Muhalif