Xeyli vaxtdır ki, bir məsələ məni rahat buraxmır. Bəzi gənclərimiz dünyasını dəyişmiş sənət, söz adamlarını aşağıdan yuxarı, yuxarıdan aşağı çox qılınclayır. Onlar niyə belə edir, bu doğrudurmu, yoxsa onların seçimidir, necə istəyirlər etsinlər...

Cavab tapa bilmirsən...

Çox qəribə durum yaranıb, sanki sözün müqəddəsliyi unudulub. Bir də baxırsan ki, istedadlı bir yazıçı qələmini Səməd Vurğunu söyməyə, aşağılamağa sərf edir.

Bu qələmlər həqiqətən istedaddırlar. Bunu danmaq mümkünsüzdür. Amma istedad hər zaman xilaskar olmur, hətta düzgün istiqamət tapmayanda faciəyə çevrilir. İstedad bəzən insanı uçuruma da aparır.

Tipik sovet düşüncəsi, çox təəssüf, onlar elə bilirlər ki, ucalmaq üçün kimisə yıxmaq lazımdır. Düşünürlər ki, şöhrət başqasının kölgəsini qılınclamaqla qazanılır. Zənn edirlər ki, Səməd Vurğunu inkar etməklə özlərinə qapı açacaqlar. Bəxtiyar Vahabzadənin əsərləri qarşısında hay-küy salmaqla diqqət çəkəcəklər. Anar kimi ədəbiyyat adamını kiçiltməklə özlərini böyüdəcəklər.

Belə olmur, arkadaş. Tarix belə yazılmır. Tanınmaq, qəbul........

© Modern.az