Camiye Girmek, Allah’ın Huzuruna Girmektir: Cami Adabını Unuttuk mu?

Bir caminin kapısından içeri girdiğimizde aslında nereye girdiğimizi hiç düşündük mü?

Ayakkabılarımızı çıkarıp halıya basıyoruz. Saflara doğru ilerliyoruz. Belki iki rekât namaz kılıyor, sonra günlük hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Fakat mesele gerçekten bundan mı ibaret?

Cami, hayatımızın herhangi bir mekânı değildir. Cami; alışveriş yaptığımız bir dükkân, arkadaşlarımızla sohbet ettiğimiz bir kahvehane veya telefonumuzda gezindiğimiz bir bekleme salonu değildir. Cami, insanın Rabbine yöneldiği, dünyanın gürültüsünden sıyrılıp kalbini susturmaya çalıştığı mukaddes bir mekândır.

Kur’an-ı Kerim şöyle buyurur:

“Allah’ın mescitlerini ancak Allah’a ve ahiret gününe iman eden, namazı dosdoğru kılan, zekâtı veren ve Allah’tan başkasından korkmayan kimseler imar eder.”

Demek ki mescitleri imar etmek yalnızca duvarlarını yükseltmek, kubbesini ve minaresini yapmak değildir.

Asıl imar, mescidin ruhuna uygun davranmaktır.

Allah’ın evine dünya gürültüsüyle girmek

Camiler için “Allah’ın evleri” denilir. Elbette bu ifade Allah’ın bir mekâna muhtaç olduğu anlamına gelmez. Allah zamandan ve mekândan münezzehtir. Bu ifade, o mekânın Allah’a ibadet için tahsis edildiğini anlatır.

İşte bu yüzden camiye girerken insanın davranışında bir değişiklik olmalıdır.

Sokakta konuştuğumuz gibi konuşmamalıyız. Sokakta güldüğümüz gibi gülmemeliyiz. Sokakta telefonumuzla ilgilendiğimiz gibi camide telefonumuzla ilgilenmemeliyiz.

Çünkü caminin kapısından içeri girmek, biraz da dünyanın sesini dışarıda bırakmak demektir.

Fakat bugün camilerimizde zaman zaman bunun tam tersine şahit oluyoruz.

Bir köşede yüksek sesle sohbet edenler, telefonundan mesaj yazanlar, sosyal medyada gezinenler…

Bir tarafta Allah’ın kelamı okunuyor, diğer tarafta biz dünya meselelerini konuşuyoruz.

Oysa insan camiye geldiğinde kendisine şu soruyu sormalıdır:

“Ben buraya neden geldim?”

Kur’an okunuyorsa........

© Mir'at Haber