MAKAMIN SARHOŞLUĞU, MENFAATİN ESARETİ VE VİCDANIN SESSİZLİĞİ
MAKAMIN SARHOŞLUĞU, MENFAATİN ESARETİ VE VİCDANIN SESSİZLİĞİ
Bir dost sohbetinde dile getirilen şu söz, üzerinde uzun uzun düşünülmesi gereken bir toplumsal değişimi anlatıyor:
“Mücahit (mücahide) olarak yola çıktılar, ilerleyen süreçte müteahhit oldular; şimdi de her şeye müsait oldular!”
Biraz hiciv, biraz sitem, biraz da acı bir toplumsal gerçek!
Elbette her müteahhit böyle değildir. Helâl kazancıyla çalışan, alın teri döken, işini dürüstçe yapan insanlarımız başımızın tacıdır.
Buradaki eleştiri mesleğe değil, inanç ve dava söylemini kişisel menfaatin basamağına dönüştüren zihniyetedir. Çünkü mesele yalnızca zenginleşmek değildir. Mesele, hangi değerlerle yola çıkıldığı ve yolun sonunda hangi değerlere sırt çevrildiğidir.
Dün hak, adalet, ahlâk ve mücadele söylemiyle toplumun karşısına çıkanların bir kısmı, bugün makamın, servetin ve gücün cazibesine kapılıyorsa burada ciddi bir muhasebe ihtiyacı vardır.
İnsan değişebilir. Fakat insanın değişmesiyle birlikte ölçüleri de değişiyorsa, orada durup düşünmek gerekir.
GURUR VE KİBİR, İNSANIN ÖNCE VİCDANINI, SONRA MUHAKEMESİNİ KÖRELTİR.
ÖNCE KENDİ GÖZÜMÜZDEKİ MERTEĞE BAKALIM!
Toplumda giderek yaygınlaşan bir başka alışkanlık da kendi kusurlarını görmezden gelip başkalarının kusurlarını büyütmektir.
Kendi gözündeki merteği çıkarmak yerine başkasının gözündeki saman çöpünü arayanlar çoğalıyor.
Kendi sorumluluğunu sorgulamak yerine başkalarını suçlamak, kendi yanlışlarını örtmek için algı oluşturmak, hakikatin üzerini propaganda ile kapatmak bir maharet değildir. Başkalarının kusurlarını teşhir etmek, insanın kendi kusurlarını aklamaz. Üstelik hakikati araştırmadan yapılan suçlamalar da adaletsizliğin başka bir biçimidir.
Kur’an, İsrâ Suresi 36. ayette şöyle uyarıyor:
“Hakkında bilgin olmayan şeyin ardına düşme! Çünkü kulak, göz ve gönül, bunların hepsi ondan sorumludur.” (İsrâ 36).
Hucurât Suresi 6. ayette de gelen haberlerin araştırılması emrediliyor.
Demek ki dinimiz yalnızca haksızlığı yapanı değil, araştırmadan hüküm veren ve iftiraya ortak olanı da sorumlulukla karşı karşıya bırakıyor.
ADALETİN YERİNİ BİAT, LİYAKATİN YERİNİ SADAKAT ALIRSA…
Bir toplumun temel direkleri adalet, ehliyet, liyakat ve güven duygusudur. Bunlardan biri zedelendiğinde diğerleri de zamanla sarsılır.
Kur’an’ın Nisâ Suresi 58. ayetindeki emir son derece açıktır:
“Allah size, emanetleri mutlaka ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emrediyor.” (Nisâ 58).
Bu ayet, yalnızca bireysel ilişkiler için değil, kamu yönetimi için de temel bir ahlâk ölçüsüdür.
Devlet makamları kimsenin şahsî mülkü değildir. Kamu kaynakları kimsenin yakınlarına, dostlarına veya siyasi çevresine dağıtılacak ganimet değildir.
KAMU GÖREVİ EMANETTİR.
YETKİ İSE HESAP SORUMLULUĞUDUR.
Liyakat yerine........
