Okullarda şiddetin, akran zorbalığının ve gündelik hayatta tahammülsüzlüğün giderek görünür hâle geldiği bir çağda yaşıyoruz. Dil sertleşiyor, ilişkiler kırılganlaşıyor ve çocuklar bu atmosferi yalnızca gözlemlemekle kalmayıp içselleştiriyor. Böylesi bir iklimde çocuklara yeni bir kapı açmak, onları yalnızca akademik başarıya değil, aynı zamanda sağlıklı bir ruh ve karakter inşasına yönlendirmek zorundayız. Bu kapının en güçlü anahtarlarından biri ise spordur.

Uzun yıllardır ailelerin önemli bir kısmı, çocuklarının “istikbalini kurtarma” kaygısıyla hareket ederken sporu çoğu zaman tali bir uğraş olarak görmektedir. Oysa bu yaklaşım, çocuk gelişiminin bütüncül doğasını göz ardı eder. Spor, yalnızca fiziksel bir etkinlik değil; aynı zamanda sosyal, psikolojik ve ahlaki bir eğitim alanıdır. Çocuk, spor aracılığıyla bedenini tanırken aynı zamanda sınırlarını, sabrını ve başkalarıyla kurduğu ilişkinin niteliğini öğrenir.

Bugün okullarda yaşanan şiddet vakalarına yakından bakıldığında, çoğu zaman öfke kontrolü eksikliği, empati yoksunluğu ve aidiyet hissinin zayıflığı gibi temel sorunlarla karşılaşırız. Spor, tam da bu eksikliklerin giderilebileceği bir pratik alan sunar. Takım oyunlarında çocuk, yalnızca kendi başarısını değil, grubun başarısını düşünmek zorundadır. Bu durum, bireysel hırsı kolektif sorumlulukla dengelemeyi öğretir. Kaybetmeyi öğrenmek, en az kazanmak kadar kıymetlidir; çünkü kayıp........

© Milli Gazete