Koşu, maraton ve benzeri dayanıklılık sporları, yalnızca bireysel performansı geliştiren faaliyetler olmanın ötesinde, toplumsal düzeyde birleştirici ve bağlayıcı bir işlev de üstlenir. Özellikle şehir yaşamında dört duvar arasına sıkışan modern insan için bu tür sporlar, bedeni ve zihni yeniden “gerçek bir ritmin” içine dâhil eden nadir imkânlardan biridir. Bu yönüyle koşu, yalnızca bir spor değil; kentsel yabancılaşmaya karşı geliştirilebilecek en yalın ve en etkili pratiklerden biri olarak görülmelidir.

Tam da bu noktada belediyelerin ve yerel yönetimlerin rolü kritik hâle gelir. Yüksek bütçeler gerektirmeyen, ancak etkisi oldukça geniş olan koşu etkinlikleri ve yerel organizasyonlar, mahalle ve semt ölçeğinde yeni karşılaşma biçimlerinin, yeni aidiyet duygularının ve ortak deneyimlerin önünü açabilir. Aynı parkuru paylaşan insanlar arasında kurulan bu görünmez bağ, kentin parçalanmış sosyal dokusunu onarma potansiyeli taşır.

Daha da önemlisi, koşunun bir etkinlik olmanın ötesine geçerek bir kültür hâline gelmesi; bireysel yaşamda disiplin, süreklilik ve farkındalık üretirken, toplumsal hayatta da dayanışma, birlikte hareket etme ve ortak mekân bilincini........

© Milli Gazete