Hükümetlerin ve devletlerin çöküşü, malum ani olmaz. Çöküş, önce doğrudan uzaklaşmakla başlar. Sonra da iktidarların yaptıkları yanlışlar normalleşir. İktidar hayranlığı/alışkanlığı insanı kör eder. Onun için siyasette/iktidarlarda vefa aranmaz. Alkışlanan iktidarlar lâ-yüsel olmaya başlar. Zoru görünce de zulüm devreye girer. Her türlü haksızlığa/arsızlığa göz yumulur.

Hz. Ali (ra) buyuruyor ki; “Eğer Müslümanların yaşadığı bir şehirde (bir ülkede) fakir görürseniz, bilin ki o şehrin yöneticileri halkın malını çalıyorlar.” Bu hal devletin ve iktidarların çöküşünü hızlandırır. Her konuda zulüm zirve yapar hale gelir. Uzun uzun gerekçelere gerek yoktur. İnsanlara akılları yettiği, algıladığı kadar hitap edilmelidir, ötesine geçildiğinde insanlar mankurtlaşabilir.

Eğer bir ülkede devamlı kanun çıkartılıyorsa ve buna rağmen halk rahatlayamıyorsa, bilinmeli ki o yasalar halkı değil, küresel şirketleri ve sermaye sahiplerini korumak için çıkarılıyor, çeteleşen şirketlerin önü açılıyor demektir. Ayrıca bir iktidar insanları din adına kandırıp, oy alıyorsa, istikbalden emin olunmaz. Keza bir ülkede eğitim görmüş insanlar, cahil insanların elinde oyuncak olmuşsa, o ülkenin bekasından emin olmak da mümkün değildir.

Fatih Sultan Mehmet Han: “Vebal nedir bilir misiniz? Hak........

© Milli Gazete