Savaşın ekonomik faturası, vurulan hedeflerin sayısından çok kesilen enerji akışında, boş kalan limanlarda ve ertelenen yatırımlarda birikiyor.

ABD ve İsrail’in 28 Şubat 2026’da İran’a saldırması, Tahran’ın karşılık vermesi ve Hürmüz trafiğinin çökmesiyle bölgesel savaş küresel bir arz krizine dönüştü. Uluslararası Enerji Ajansına göre boğazdan geçen petrol, çatışma öncesindeki günlük 20 milyon varilden mart, nisan ve mayısta ortalama 2,7 milyon varile indi. Ortadoğulu üreticilerin toplam kaybı haziran sonuna doğru 1,3 milyar varili aştı.

Brent petrolün temmuz ortasında 85 dolar çevresinde kalması, krizin hafiflediği anlamına gelmiyor. Çin’in talebi kısmaya başlaması, stratejik rezervlerin kullanılması ve dünya ekonomisindeki yavaşlama fiyat artışını frenledi. Fiziksel arz kaybının bir bölümü böylece rafineri kesintileri ve tüketimin ertelenmesiyle dengelendi.

İran en ağır darbeyi alan ülke. IMF, 2026’da ekonominin yüzde 5,4 küçülmesini ve ortalama enflasyonun yüzde 68,9’a ulaşmasını bekliyor. Limanların kullanılamaması, döviz kıtlığı, altyapı hasarı ve ithalat darboğazı yüksek petrol fiyatından doğabilecek geliri sildi. Satılamayan petrol, bilanço üzerinde değer taşımıyor.

Körfez’de dayanıklılığı rezerv büyüklüğünden çok alternatif güzergâhlar belirledi. Suudi Arabistan Kızıldeniz’e ulaşan Doğu Batı hattıyla sevkiyatını kısmen sürdürdü. Ülke ilk çeyrekte yüzde 3 büyüdü, haziran enflasyonu yüzde 1,8 oldu ve Suudi işsizliği yüzde 6,4 düzeyinde açıklandı. Buna rağmen sanayi üretimi mayısta yüzde 18,7 geriledi.

BAE, Füceyre çıkışı sayesinde Abu Dabi petrolünü Hürmüz dışına taşıdı. Dubai’nin........

© Milat