Yine “insan” meselesinin iyice karmaşıklaştığı ve gözden düşürüldüğü bir fetret dönemine denk geldi. Şairlerin sustuğu, düşüncenin donuklaştığı, aşkın sönükleştiği, çürümeye yüz tutmuş bu buhran çağında oturup bir muhasebe yapabilecek miyiz bilmiyorum.

PowerPoint sunumlarıyla enkaz altında kalmış Gazze’de akıllı şehirler inşa edeceklerini söyleyen küresel elitlerin, içinde Gazze geçmeyen barış planlarının Müslümanları heyecanlandığı bir dönemde hangi muhasebeden bahsediyorum onu da bilmiyorum.

Böylesi korkunç bir bulanıklığın içerisinde bizi ne teskin eder artık bilemiyorum. Bu denli büyük acıların yaşandığı dünyada sevmeye değer ne kaldı? Her şey aleyhimize işliyor.

Her şeye rağmen, “Ümit etmek bir köle meziyetidir” diyen Emil Cioran’a katılmıyorum. Belki de o gönüllü birer kölelere dönüştüğümüzü söylemek istedi.

Böylesi bir ruh halinde insanın ümit etmeye bile mecali kalmıyor. Fakat ben yalnız oluşumuzu merkeze koyarak bunun üstesinden gelmeye çalışacağım.

Madem Ramazan bir sükûnet ve yavaşlama ayı. Mademki bu ayda kendimizi muhatap alacağız ve bir iç hesaplaşma yaşayacağız. İşte bunu ancak “yalnız insanlar” becerebilir.

Hem yalnızlık; ahlaki çürümüşlüğün, zihin karmaşasının, bilinç........

© Milat