Nice zamandır insanın üstlendiği roller üzerine bir yazı yazmayı düşünüyordum. Roller yerine maske mi demeliydim acaba. Evde, işte, arkadaş ortamında, en çok da sosyal medyada farklı farklı roller, bir bakıma maskeler takıyor insan.

Yıllar önce okuduğum sizin de denk geldiğinizi düşündüğüm Charles Finn'e ait Söyleyemediklerimi İşitin Lütfen şiiri, “Bana aldanmayın / Yüzüm bir maskedir / Sizi aldatmasın / Binlerce maskem var / Çıkarmaya korktuğum / Ve hiçbiri ben değilim” dizeleriyle başlar. Bu şiiri insanlar genellikle “Maske” şiiri diye bilirler. Her ne kadar şiirin yazılış tarihi 1966 diye belirtirse de sanki bugünümüzü anlatıyor adeta. Hele ki sosyal medya da herkesin maske ve filtrelerle dolaştığı bir çağda kendimiz olmaya ne kadar ihtiyacımız olduğunu belirtiyor aslında.

Pandemi döneminde maske, mesafe ve hijyen üçlemesiyle dolaştığımız zamanlarda maske ile tek tipleştik. Yüzlerde maske olunca adeta herkes eşitlenmiş oldu. Kimsenin kimseden bir farkı kalmadı. Herkes, herkes olduğu yerde kimse hiç kimse olmaktan kurtaramaz kendini meselenin nihayetinde.

Fıtrat üzere dünyaya gelen insanın, en doğal halidir çocukluk zamanları. Sonraları her durum için bir maske bulur kendine.

Maske denince de “kişi” (persona) kelimesinin ilk anlamının “maske” oluşu da tesadüf olmasa gerek. Her kişi ayrı bir yüz, ayrı bir kimlik, ayrı bir karakter barındırdığı........

© Milat