Anıtkabir’e bakarken aklımdan geçenleri yazı konusu yapayım, dedim.

Sorumluluğu adeta insanüstü vasıflar yüklenmiş birinin sırtına yükleyip rahat etmek.

Birileri ululamak, birileri de kötülemek için gerçeklerle zıtlaşmakta, bir vefat etmiş üzerinden kavgalarını yürütmekte.

Onun duyguları yoktur, insanoğlu hatalıdır ama onda hata yoktur, hata gibi görünen şeyleri bile aslında bilinçli olarak, bir stratejinin gereği olarak yapmıştır.

Ya da o tümden hatalıdır.

Sağlığında da üzerinden ne menfaat kavgaları üretilmiştir.

O kişi kalabalıklar içindeki yalnızdır aslında.

Milyonlarca alkışlayanı, öveni vardır; niceleri etrafında pervanedir, gazetelere manşet, dergilere kapak olan efsanedir ama…

En yakın bildiği, “dâvâ arkadaşı” bildiği, “dost” bildiği insanlar tarafından hançerlenmekte, zemini oyulmaktadır.

İnsan tercihlerinde hatalar yapabilmektedir ve O da bir insan olduğu için tercihlerinde hatalar yapmaktadır.

Güvendiklerinin kefil oldukları insanlar yanlışlara bulaşabilmektedir.

Bunu görüp değişim yaptığında da gelenlerin çoğu gidenlerin çoğunu aratmaktadır.

At izleri ile it izleri iyice birbirlerine karışmıştır.

Bir yerlere getirdiklerinden bazıları ihtiraslarının esiri olmuş, akla ziyan zenginlikler üretilmiştir.

Böyle işlere tahammül edemeyenler, karakterleri yetim hakkına el uzatmaya müsaade etmeyenlerin çoğu mücadelenin sonuç vermeyeceğini düşünerek köşelerine, mağaralarına çekilmektedir.

Kötü para iyi parayı, kötü........

© Milat