Bazen dünya öyle bir yer olur ki, adalet gökyüzünden çekilmiş gibi hisseder insan. Çocukların gözyaşı, mazlumların sessiz çığlığı, haksızlığa uğrayanların içe akıttığı acı… Ve bir köşede, bütün bunlara sebep olan zalimler; güçlü, pervasız ve sanki hiç hesap vermeyecekmiş gibi kibirli. İşte tam o an, kalbe bir fısıltı düşer: “Bu kadar da olmaz…”

Ama ey yüreği daralan insan, sakın zalimlerin yaptıklarından Allah’a habersiz sanma.

Çünkü Allah görendir. Gecenin en karanlık anında dökülen tek bir gözyaşını, kimsenin duymadığı bir iç çekişi, kalpte saklanan kırık bir duayı bilir. Mazlumun suskunluğu O’na sessizlik değildir; aksine en yüksek haykırıştır. Zalim unutur, insan unutur, dünya unutur… Ama Allah unutmaz.

Zalim bazen alkışlanır bu dünyada. Gücü elinde tutan, sözü kanun sanılır. Haksızlık, süslü cümlelerle meşrulaştırılır. Mazlum ise çoğu zaman yalnız bırakılır. Fakat ilahi adalet, insanın aceleci terazisine benzemez. O’nun hesabı şaşmaz, O’nun vakti........

© Milat