Aynadaki ışığı değil, o ışığı yansıtan ezelî Güneş’i sevmek lazım.

İnsan güzel sevmeli; evladını, eşini, dostunu…

İnsan güzel sevmeli; zamanı, gençliği ve öğrenmeyi…

İnsan güzel sevmeli; bir çiğ tanesini, bir kar tanesini, bir nar tanesini…

İnsan güzel sevmeli; vatanını, bu toprakları yurt edineni; ezanı, bayrağı, dolunayı ve hilali…

İnsan güzel sevmeli; zikr-i hafî ile kalbi atan her bir zerreyi, çekirdeği ve tohumu; zikr-i cehrî ile kâinatı coşturan ağacı, çiçeği, şimşeği, rüzgârı ve şu muhteşem nizam içindeki bütün mevcudatı…

Peki, insan nasıl güzel sever?

Rezzâk-ı Kerîm’in hesabına…

Kadîr-i Mutlak’ın kudreti, Âdil-i Mutlak’ın hikmeti hesabına severse; sevgi hakiki güzelliğine ulaşmaz mı?

Bir çocuğu severken onun bir rahmet hediyesi olduğunu bilmek…

Bir meyvede, bir nimette Cenab-ı Hakk’ın kudret ve rahmet cilvelerini görerek sevmek ve şükretmek…

Sevgiyi daha ulvî, daha derin ve daha bâkî bir hâle getirmez mi?

Zaten fıtratımız güzel şeyleri sevmeye meyyaldir. Madem öyle; bu sevgiyi Allah namına yapmak, O’nun bizi muhatap kabul edip nimetleriyle iltifat........

© Milat