İçinde yaşadığımız dünyada “sunilik” dönemin temel karakteristiğini ifade eder olmuştur. Bunu bir yandan kentleşmenin yoğunlaşması, tabii olana ulaşmanın zorluğu ve kimyasallığın hakimiyeti üzerinden takip edebiliriz.

Meselenin önemli boyutlarından birisi tabii gıdaların giderek gündelik hayattan çekilmesidir. Fakat daha önemli olan artık insanların yoğun bir şekilde sunilik içerisine çekilmiş olmalarıdır. Bu durum insanla diğer insan ve çevre arasında ciddi bir boşluk oluştururken, bu boşluktan bir yabancılaşma kendisini göstermektedir.

Doğa ve kültür ayrımı modern zamanlarda da farklı bağlamlarda tartışılmaktadır. İnsan doğa(l) durumda yaşarken ürettiği kültürün içinde belirlenmeye başlaması, kültürün bir müddet sonra insanı kuşatan ve hatta kilitleyen bir mekanizmaya dönüşmesi bugün daha çok hissedilmektedir. Üstelik suniliğin bir müddet sonra insanın üzerinde taşınamayacak bir yük haline geldiği anlaşılmaktadır.

İnsan kültür üreten bir varlıktır. İhtiyaçlarını olabildiğince doğal olandan karşılamanın ötesine geçerek bunları tabiri caizse bir kültürle süslemektedir. Kültür birikimler ölçüsünde insan için takip edilecek bir yol haritası oluşturmakla birlikte aynı zamanda bu suniliği........

© Milat