Kötülük yok etmeye dairdir. Her durumda zarar vermeye ayarlanmış bir eyleyiş biçimi olarak kendini gösterir. İnsan karşıtı, şeytani bir irade kilitleyicisidir. Çıkış noktası belli: Tanrı, insanı yaratmaya karar verdiğinde ateşten yaratılmış olmanın kibri topraktan yaratılmış olanın tevazusuna yönelik bir nefreti tetikler ve ateş ile toprağın, malzemesi ateş olan ile topraktan karılmış olanın kavgası daha orada, ilk toplantıda başlar. O gün bugündür hiç bitmez bu kavga. Ateşi püskürtenler ile merhameti yaymaya çalışanların kavgasıdır bu. Hayatın iyilik ve kötülük aynaları kah toprağı ve ondan neşet eden canlıları yansıtırken kah malzemesi ateş olanların kibir şeraresine tanıklık eder. Toprağın durağanlığı karşısında ateşe özgü hareket neredeyse hep bir adım önde gider. Bu da bize kötülüğün neredeyse bütün zamanlarda neden iyiliğin hep bir adım ötesinde olduğunu gösterir. Toprak suyla kurduğu ilişkide diriliş kapılarını açarken ateş rüzgarı yanına alarak rastladığı dirileri, dirilikleri yakmanın, kurutmanın, yok etmenin hesaplarını yapar. Suyun toprak üzerindeki ilerleyişiyle ateşin rüzgarı yanına alarak dev adımlarla koşması arasındaki hız farkı iyiliğin yayılma hızı ile kötülüğün yayılma hızı arasındaki devasa farkı gösteren bir diğer etkendir. Kötülüğe özgü yıkmanın kolay ve iyiliğe özgü yapmanın zor oluşu da yine buradan, yayılma hızından kaynaklanmaktadır.

Aslında, salt kendisi olarak kötülük yoktur. Kötülük öncesinde formülleştirilmiş ve kullanılması için yeryüzüne gönderilmiş bir prospektüs değildir. Her durumda, iyilikte olduğu gibi bir etkileşimin sonucudur. Varoluşun karşısına nasıl yokluk, aydınlığın karşısına nasıl karanlık, iradenin karşısına nasıl hiçlik yerleşmişse iyiliğin karşısına da kötülük yerleştirilmiştir. İnsan, hayatı boyunca bu iki uç arasında gider gelir. Bazen bir tarafa, bazen öteki tarafa yaklaşır, renk ve biçim değiştirir. Burada kötülük bir tepkime, bir reaksiyon, sonuçları negatif duygular........

© Milat