Barış, savaşın yokluğunu gerektirir. Ama barış, savaşın yokluğundan ibaret değildir. Barış, insanın kendi içindeki yıkım düzenini parçalama cesaretidir. Çatışmanın durması, barışın başlangıcıdır. Gerçek barış ise, insan ilişkilerinde adaletin, eşitliğin ve iyiliğin yeniden kurulmasıyle gerçekleşebilir. Bireysel ve toplumsal düzeyde içimizdeki karanlıkla yüzleşmeye cesaret edersek, kendi öfkemizi, nefretimizi, fanatizmimizi ve korkumuzu dönüştürebilirsek gerçek barış tecrübesini yaşamak mümkün olabilir. Barış, yapısal ve kültürel dönüşümü zorunlu kılmaktadır. Barış, toplumun derin kültürel yapsında ve bireyin iç dünyasında yaratılan ontolojik bir pratiktir.

Hakikat ve selamet, yaşanılarak yaratılan durumlardır. Özgürlük, akılla mümkündür. Hakikat, deneyerek, yaşayarak ve aklederek oluşur. Dışarıda aranılmayı ve keşfedilmeyi bekleyen bir hakikat yoktur. Hakikate sahip olunmaz. Hakikat, dışarıda aranmaz. Hakikat, bulunmaz. Hakikat, yaşayarak yaratılır. Hakikat, yaşanılır ve yapılır. Dogmatizme, donukluğa, kapalılığa, katıılığa, metin-kaynak-kişi-kurum tiranlığına ve otoritesine teslim olmayan bireyler, hakikatler ürütebilirler. Bireysel irade ve akılla gerçekleşen özgürlük, insanın etik, psikolojik ve ontolojik yükümlülük kaynağıdır. Kendi varoluşunu sorgulayıp yeniden kurabilen insan, hakikatleri, hürriyeti ve barışı birlikte üretebilir.

Militarizm, milliyetçilik ve dogmatizm, barışın en keskin düşmanlarıdır. Hayatı güvenlikleştirme saplantısına indirgeyen ve........

© Milat