Bireysel değersizlikten toplumsal ahlâksızlığa dönüşme
İnsan, varlık olarak güzellik ve ‘şeref’ numunesi bir canlıdır. O, aynı zamanda yaratılmışlar içinde akıl nimetiyle Hakk’ın ikramına ve ihsanına muhatap olmuş akıl sahibi, düşünen bir varlıktır. Bir arada ve cemiyet içinde yaşamak, Ademoğlunun insanî kimliğini oluşturan en önemli özelliğidir. Bir arada, beraber, uyumlu, düzenli, güvenilir bir toplum oluşturmak istenilen ideal bir amaçtır. Hakk’ın, hakikatin, adalet ve güvenin hâkim olduğu bir cemiyet ve toplum inşa etmek, tevhidî istikametin temel esaslarından biridir. Güven toplumunun teşkil edilmesi, ilahî referansların gözetim ve denetiminde şekillenen bir vasatı oluşturmaktadır. Aşkın Olan’ın fânî olanı murakabesi kalp, gönül ve zihin üzerinden gerçekleşir. ‘Şah damarından daha yakın’ olan Mutlak Varlık, içinde olduğu varlığı hakikat âleminin sonsuzluğuna çağırmaktadır. Güvenli cemiyet, emin olanla inşa edilir. İnsan emin bir tavırla, ciddiyeti, vakarını, onur ve şerefini koruyarak, sadakat âleminin bir üyesi, azası olabilir. Bunun için gayret etmeli, çaba göstermelidir. Doğru konuşan, sözünü itimat edilen şahsiyetli erdemli bir kul, erdemli bir toplumun ve nihayetinde adil bir devlet nizamının en dinamik fâilidir.
Kişiliksiz, şahsiyetsiz ve kimliksiz insan müsveddeleri, toplumun zehirleyen kemirgenlere dönüşebilir. Aldatan birey, önce kendini kandırmaktadır. Sonra Yaratan’a isyan etmek ve nihayetinde halka ihanet etmektedir. Aldatmak, hakikat ümmetinin özelliklerinden değildir. Yalan, istismar ve sahtekârlık itimat duvarlarını yıkar, güven kalelerini yerle bir eder. Ahlâksız bir toplumun oluşmasında yıkıcı bir manivela görevi görür.
Çıkar ve fayda sarmalında hazzın en çirkin zirvesinde, nefsini tatmin eden insan, yeni tanrıların kulu olmaya adaydır. Putları çoğalmış, tapınakları çeşitlenmiş sapkın ve aşağılık örgülere sarılmış bahtsız birey, Hz. İbrahim’in putları kırmasının aksine, yıkacağı cemiyetin yeni putlarının imalatçısına dönüşmektedir.
Fırsatçı ahlâk düşkünü aciz insan kılıklı varlık, kendini, bedenini tanrılaştıran ruhunu hazları karşılığında satan alçak bir kimliğe sahip olmaktadır. Ben merkezli, mal ve mülk tapıcısı için, fakir fukara, garip gruba, mazlum ve yoksul bir anlam ifade etmemektedir. Çünkü o, hazzın ve nefsin kuludur artık… Kibir ve gururla semirttiği nefsinin azmanlaşmasının farkında değildir. O hala kendisini Yaratan’ın muti bir kulu olduğunu zannederek hareket etmektedir.
Zulmün yayılmasına, haksızlığın yerleşmesine, hırsızlık ve yolsuzluğun yaygınlaşmasına zemin hazırlayan tavrıyla hala ahlâk ve erdem nutukları vermesi, yüzsüzlüğünün arsız........
