Nasreddin Hoca’nın bir fıkrası vardır; güldürür ama gülerken insanın içini acıtır. Hoca’nın öküzü hastalanır. Hoca çare arar, bazı bitkiler verir. Sonuç? Öküz ölür. Ertesi gün başka bir köylünün öküzü de hastalanır. Köylü gelir, Hocaya sorar:

“Hocam, öküzüne ne verdin?”

Hoca ilaç listesini verir. Köylü sevinçle alır, gider. Ertesi gün perişan halde geri döner:

“Hocam, öküz öldü!”

Hoca sakince cevap verir:

“Ben de o ilaçları verince benim öküzüm ölmüştü.”

Köylü öfkelenir:

“E neden söylemedin?”

Hoca ibretlik cümleyi kurar:

“Sen bana öküzün öldü mü diye sormadın ki, sadece ne verdiğimi sordun.”

Bugün biz de tam olarak bunu yapıyoruz.

Batı’nın eğitim sistemini alıyoruz. Müfredatını, pedagojisini, ölçme-değerlendirmesini, hatta kavramlarını birebir ithal ediyoruz. Ama........

© Milat