İnsan hayatında birçok kayıp yaşar. Kimi malını kaybeder, kimi makamını, kimi sağlığını, kimi de en sevdiklerini... Fakat bütün bu kayıpların telafisi bir şekilde mümkündür. Mal yeniden kazanılabilir, makam geri elde edilebilir, sağlık kısmen de olsa geri dönebilir. Ancak öyle bir kayıp vardır ki, onun telafisi dünya ile sınırlı değildir. O kayıp, insanın Rabbini unutmasıdır. Daha da acısı, Allah’ı unutturan insanlarla beraber olarak bu unutuluşu hayatının merkezine yerleştirmesidir.

Bugün insanlığın en büyük krizlerinden biri, kalplerin Allah’tan uzaklaşmasıdır. Modern hayatın gürültüsü, dünyanın geçici cazibesi ve yanlış arkadaşlıklar birçok insanı farkında olmadan Rabbinden koparmaktadır. Öyle dostluklar vardır ki insanı namazdan soğutur, Kur’an’dan uzaklaştırır, haramları normalleştirir ve günahları sıradanlaştırır. İnsan çoğu zaman bunun farkına bile varmaz. Çünkü kalpler yavaş yavaş değişir; tıpkı demirin pas tutması gibi...

Oysa insan, birlikte vakit geçirdiği insanların aynasıdır. Onların düşüncelerinden etkilenir, onların alışkanlıklarını benimser, onların değer yargılarını taşımaya başlar. Bu sebeple Kur’an-ı Kerim, salih insanlarla beraber olmayı bir tercih değil, bir gereklilik olarak göstermektedir.

Yüce Allah şöyle buyurur: “Sabah akşam Rablerinin rızasını isteyerek O’na dua edenlerle beraber sabret. Dünya hayatının süsünü isteyerek gözlerini onlardan ayırma.” (Kehf, 18/28)

Bu ayet, insanın çevresinin iman hayatı üzerindeki etkisini açıkça ortaya koymaktadır. Allah Teâlâ, Hz. Peygamber'e (sav) bile salih insanlarla beraber olmasını emrediyorsa, bizim buna ne kadar muhtaç olduğumuzu........

© Milat