Uçurtmanın İpi, Emame Akman Harmancı’nın Aralık 2025’te Dergâh yayınlarından çıkan ilk göz ağrısı. Güzel bir kalabalığın ortasında, yüreğime dokunan ince bir yağmur edasıyla bırakıverdi yazarı elime kitabı. Sözü bölmese de içimdeki kelimeleri durduran yağmur sessizce çekildi, mor bir menekşe kaldı benimle.

Emame Hanım’ın üzerinde ince bir ip bulunan mor, sade kapak tasarımına sahip eseri 101 sayfa ve on yedi öyküye ev sahipliği yapıyor. “Hayat arkadaşım Taner’e” ithafıyla başlayan kitabın ilk metni “We Need To Talk”, Jessica ve Harun merkezinde gurbet, Gazze, aşk, uzaklık gibi motifler etrafındaki parçaların birleştirilmesiyle oluşuyor. Bu sebeple tek teması yok öykünün. Alışılagelenlerin dışındaki tavır, tasarım aşamasında da kendini öne çıkarıyor zira metnin ortasına iliştirildiği düşünülen sayfa son uçta kavuşuyor manasına, okura köprü işlevi gördüğünü fark ettiriyor.

Kitaba adını veren ikinci öykü “Uçurtmanın İpi”, zahiren anlatıcının bütün dikkatini yönelttiği Sena’nın serüveni ise de her anlamda ona bakanın gözyaşı, umudu, dileği, hüznü, sevinci. Sena açısından bakıldığında geleneğin dayattığı sıradan bir nişan merasimi ile başlayan süreç arka planda çekildiği fark edilmeyen gizli bir sevdaya ev sahipliği yapıyor. Öykü okurunu, kendini Sena’nın sınırlarından taşmasına adayan bir nişanlının fedakârlık örneği ile karşı karşıya bırakıyor. Sena bu gizli âşığın göstergeleri ile büyüyor ve ruh özgürlüğünü duyumsadığında ilk onun ellerini bırakıyor. Bu durak bana Sadî-i Şîrâzî’nin “ok atmayı öğreten sonunda hedef olur” söylemini hatırlattı. Bence öykünün tek handikabı aşkı için........

© Milat