Mezopotamya’nın kalbinde aynı kederi bölüşen, asırlardır birbirini arayan ama asla kavuşamayan iki dertli kardeş....

Tarihin doğuşuna şahitlik eden bu iki nehir, uğradıkları toprakların dertlerini ve acılarını omuzlarında taşırlar...

Fırat, dağlardan getirdiği çığlıkları ovalara yayıp, sularında kaybolan medeniyetlerin, yıkılan kütüphanelerin yasını tutan, kuruyan toprağında, yaklaşan sonun ve yalnızlığın ağıtlarını yakan bir anne gibidir...

Dicle ise Fırat’ın aksine daha hırçın, daha asi akar. Bağrından geçtiği coğrafyanın kanayan yaralarını içine gömer. Fırat’ın uzaktan gelen feryadına, dalgalarıyla karşılık verir...

Mezopotamya'nın bu iki kadim nehri birbiriyle buluşup denize dökülene kadar birbirine hasret iki sevdalı muhacir gibidir. Fırat’ın bin yıllık yası, Dicle’nin dinmeyen gözyaşıyla yıkanır; biri eksilse diğeri öksüz kalır. Bu coğrafyanın kaderi, onların dertli dalgalarında ağıta dönüşür...

Mezopotamya’nın çile, vefa ve sabırda birleşen bereketli topraklarının anası olan Fırat ve Dicle, İlahi Kudret'in emriyle bu toprakları yeşerttiği günden beri sadece suyuyla etrafına neşe saçmamışlar aynı zamanda, insanlığın tüm günahını, kavgasını ve en çok da kederini bölüştürmüşlerdir. Biri dağların hırçın yetimi, diğeri ovaların vakur dervişidir. Onların asırlardır süren yolculukları, tarihin en kanlı ve en görkemli sayfalarından süzülerek gelen yürek yakan bir ağıttır....

Bu kadim toprakların en büyük acısı olan, Kerbela'nın feryatları, çığlığı hâlâ bu iki nehre omuz veren dağlarında yankılanır...Güneş bu toprakları her gün yakıp kavursa da Kerbela'nın, peygamber torunlarının kanı kurumamıştır...

"Tatlı su" yahut "geniş akarsu" diye adlandırılan Fırat, serin, ağırbaşlı ve cömert anlamına gelir, Dicle ise "ok gibi hızlı" akan, yerinde duramayan bir asilkle çağlar ve bu kadim iki kardeş birçok peygamberle şeref bulmuştur....Hz.Nuh'la tufanda coşmuş, Hz. İbrahim'in ateşine esenlik olmuş, Hz. Eyyub'a şifa kaynağı olup........

© Milat