Bir İnsan Gidince, Bizden Ne Eksilir?
Cevat Özkaya’nın ardından…
Bir insanın ölümünden sonra en çok neyi özleriz?
Sesini mi, yüzünü mü, birlikte geçirdiğimiz zamanları mı? Belki de bunların hiçbiri tek başına değildir. Belki asıl özlediğimiz, onunla birlikteyken hayatın aldığı biçimdir. Yanındayken doğal hâlimiz, söylemeye gerek duymadığımız cümleler, ertelenmesini mesele etmediğimiz buluşmalar…
Zira bazı insanlar hayatımızda yalnızca bir yer tutmaz; hayatın kendisini algılama biçimimize de yerleşirler. Onların varlığı, farkına bile varmadığımız bir ölçü oluşturur içimizde. Bir davranışın inceliğini, bir sözün ağırlığını, bir iyiliğin değerini onlarla birlikte öğreniriz.
Sonra bir gün giderler ve biz ilk kez, bir insanın yokluğunun yalnızca bir boşluk olmadığını anlarız. Bazen yokluk, varlığında fark etmediğimiz şeylerin görünür hâle gelmesidir.
Cevat Özkaya’nın ardından düşünürken aklıma bunlar geliyor...
Hayattayken, onun hakkında “İyiliğin Sessiz Israrı” başlığını taşıyan bir yazı kaleme almıştım. Kendi penceremden gördüğüm güzel taraflarını anlatmaya çalışmıştım. Cevat Abi, yaptığı iyilikleri duyurma ya da takdir edilme ihtiyacı duymayan güçlü bir karakterdi. Onun için iyilik bir........
