Bir coğrafyanın bereketi, en çok ağaçlarının sessizliğinde saklıdır. Çünkü ağaçlar, çoğu zaman fark etmeden içinde yaşadığımız büyük bir nimettir. İnsan, yanında yaşadığı ağacın aslında onun sayesinde yaşadığı hayatı taşıdığını çoğu zaman unutur.

Bir ağacın gölgesi sadece serinlik değil, bir hayat alanıdır. Kuşların sesi, toprağın nemi, rüzgârın dengesi hep o sessiz varlığın içinden geçer. Ağaç, insanın hayatla kurduğu en eski ve en sade bağdır.

Bir orman ise sadece ağaçlardan ibaret değildir. Toprağın suyu tutuşu, iklimin dengesi, canlıların birbirine bağlı hayatı… Hepsi tek bir sistemdir. Bu sistemde bir halkayı koparmak, yalnızca bir ağacı değil, bütün bir dengeyi sarsar.

Fakat bu büyük düzen, düşündüğümüzden daha kırılgandır. Bir kıvılcım, bir ihmal, bir anlık dalgınlık… Yüzyılların kurduğu dengeyi bir anda değiştirebilir. İşte orman yangını, sessiz başlayan bir acının adıdır.

Çoğu zaman büyük acılar küçük zannedilen ihmallerden doğar: söndürülmemiş bir........

© Milat