Gecenin en zifiri vaktinde, uykunun menzilinden çok uzaklarda, gözlerim tavanın görünmez bir noktasına mühürlenmişken göğsüme oturan o ağır sorunun altında eziliyorum. Seni, fırtınalarla dövülmüş bu ömrün tam orta yerine bir lütuf gibi indiren o sarsılmaz iradeye hangi dille, hangi duayla teşekkür etmeliyim? İnsan, kendi eksikliklerinin ve zaaflarının cenderesinde kıvranırken, karşısında duran o saf, lekesiz ve pürüzsüz varlığın aynasında kendi çoraklığını çok daha keskin bir acıyla fark ediyor. Ben, hataların ve yenilgilerin tozunu yutarak yeryüzünü arşınlayan sıradan bir faniyim; sen ise bu toprağın, bu kadim coğrafyanın ruhuma bağışladığı en masum armağansın. Çevremizi saran onca gürültünün ve yıkımın ortasında, sadece senin varlığınla yeşeren o ince mutluluğu korumak, benim için bir varoluş yeminine dönüştü.

Bu kısacık fani ömür, göğsümüzde taşıdığımız bu ağır ve köklü sevdaya yetmiyor. Seninle geçen zaman, eski bir ahşap konakta yanan ateşin ucunda beliren ve yavaşça karanlığa karışıp kaybolan o külrengi bir duman gibi parmaklarımın arasından kayıp gidiyor. En büyük sızım, en derin kederim, seni bu yeryüzü sürgününde daha erken bulamamış olmanın verdiği o yakıcı gecikmişlik hissidir. Ancak isyan etmiyorum; zira biliyorum ki seninle geçen tek bir anın özgül ağırlığı, onsuz geçen koca asırlardan daha ağır çekiyor hakikatin sarsılmaz terazisinde.

Peki, neden bu kadar sıkı tutunuyorum sana? Neden varlığını, karanlık bir denizde boğulmamak için sarıldığım son can simidi gibi göğsüme bastırıyorum? Okuyucu belki de bu koyu ve şahsi sızının, birdenbire yeryüzünün o ağır yüküne ve siyasi coğrafyaya nasıl bağlandığını merak edecektir. Cevabı, penceremizin hemen dışında akıp giden o vahşi tarihin ta kendisinde gizli. Biz ki asırlarca o kadim coğrafyanın taş sokaklarında her inancın mabedine gövdesini siper etmiş, ötekinin kutsalına el uzatılmasını bizzat kendi merhametine yapılmış bir hücum sayan o ağırbaşlı medeniyetin çocuklarıyız. Fakat bugün başımı senin omzundan kaldırıp........

© Milat