Bisiklet ağırdı. Gidona asılmış birkaç poşet, her pedal darbesini biraz daha zorlaştırıyordu. Durursam yeniden hareket etmek güçleşecekti. Tam o sırada arkamda bir araç belirdi.

Sonra biraz daha bekledi.

Yokuş bitene kadar sessizce arkamdan geldi.

Garip olan, bunun beni şaşırtmış olmasıydı.

Oysa şaşırmamam gerekiyordu.

Bir insanın birkaç saniyelik sabır göstermesi olağan bir durum olmalıydı. Fakat son yıllarda normal olanla dikkat çekici olan yer değiştirmiş gibi görünüyor. Bizi etkileyen artık büyük fedakârlıklar değil; sıradan olması gereken davranışların hâlâ varlığını sürdürüyor olması.

Sokağın bu sessiz iyiliğine karşılık, dışarıda sağır edici bir gündem var.

Yapay zekâ yatırımları konuşuluyor. Dolandırıcılık şebekeleri çökertiliyor. Yasadışı bahis ağlarıyla mücadele ediliyor. Ekonomiden güvenliğe, teknolojiden jeopolitiğe kadar uzanan geniş ve yorucu bir tartışma alanının içindeyiz.

Bu başlıkların büyük bölümü, dönüp dolaşıp aynı noktaya çıkıyor.

Ama insanın sabrı, muhakemesi ve sorumluluk duygusu aynı hızla büyüyor mu?

Belki de çağımızın asıl sorusu bu.

Doğruyu bilmiyoruz sanılıyor.

Sağlıklı yaşamın önemini biliyoruz.

Eğitimin değerini biliyoruz.

Empatinin gerekliliğini biliyoruz.

Çevreyi korumamız gerektiğini........

© Milat