Şimdi de Kemalizme yeşil boya sürülüyor. Kökü seküler, yaprağı dindar gösteriliyor. İnanç süsüyle yeniden satılan eski fikirler, yine aynı zihinleri meşgul ediyor. Bu meseleyi bir ara yazacağım demiştim. İşte o zaman üzerine düşünmeye başladım. Çünkü son yıllarda gözden kaçırılmaması gereken bir dönüşüm yaşanıyor. Kemalizm, yıllardır durduğu yerden alınarak başka bir renkle, başka bir üslupla sunuluyor. Dün seküler diliyle tanınan bu ideoloji, bugün dindar bir tonla dolaşıma sokuluyor. Hutbelere, duanın ritmine, minberin sesine yaklaştırılıyor. Sanki yeniymiş gibi, sanki kökü başka bir yerdeymiş gibi yeniden anlatılıyor. Bugün bu dönüşüm yalnızca söylemde değil, üslupta da kendini gösteriyor. Düne kadar mesafeli duran bir dil, bugün dini kavramlarla iç içe geçirilerek yeniden kuruluyor. Ayetle başlayan konuşmaların arasına ideolojik vurgular yerleştiriliyor, dini hassasiyetler üzerinden siyasal anlamlar üretiliyor. Böylece mesele yalnızca bir fikir aktarımı olmaktan çıkıyor, bir kimlik inşasına dönüşüyor. Bu inşa sürecinde din, bir referans olmaktan öteye geçirilerek, bir meşruiyet aracına dönüştürülüyor. Önce net bir ayrım koyalım. Kemalizm’i eleştirmek vatanı eleştirmek değildir. Kemalizm karşıtlığı, bu ülkeye düşmanlık değildir. Mesele bir fikir yapısına dair değerlendirmedir. Bir ideolojiyi sorgulamak, toprağı sevmekle çelişmez. Kemalizm, tarih içinde belirli şartların ürünü olan bir düşünce yapısıdır. Konuşulabilir, tartışılabilir, eleştirilebilir. Ama bizde bu uzun süre mümkün olmadı. Çünkü ideoloji devletle özdeşleştirildi. İdeolojiye dokunmak devlete dokunmak sayıldı, ideolojiye dokunmak vatana dokunmak sayıldı. Bu........

© Milat