Dünya uzun zamandır büyük bir yalanın konforunda yaşıyor. Sınırların anlamsızlaştığı, herkesin istediği yerde yaşayabileceği bir çağda olduğuna inandırıldı. Ama bu bir gerçeklik değil, bir anlatıdır. İnsan her yerde yaşayabilir belki ama her yere ait olamaz. "Param varsa her yerde yaşarım, pasaportumla gider hayat kurarım" Bu cümle dünyanın en büyük yanılsamasıdır. Özgürlük gibi sunulur, ama aslında köksüzlüğün yeni adıdır. Çünkü insan sadece bulunduğu yerde değil, ait olduğu yerde ayakta kalır. Aidiyet, konfor zamanında fark edilmeyen, sarsıntı anında insanı ele veren gerçektir. Bugün Batı’nın en temel yanılgısı da tam burada başlıyor. Kendi insanını yüksek konfor alanlarıyla ayakta tutabileceğini sanır. Refahı bir aidiyet yerine koyar. Tüketimi bir bağlılık biçimi haline getirir. Bunu çoğu zaman, tarih boyunca dünyanın farklı coğrafyalarından, medeniyetlerden ve toplumlardan çaldığı kaynaklarla yapar. Ama konfor, aidiyetin yerine geçmez. Çünkü medeniyet sadece üretim değil, aynı zamanda kök meselesidir. İran’da yaşanan kırk günlük süreç, sadece bir savaş ya da siyasal kriz değildi. Bir toplumun kendi varlığıyla kurduğu bağın kriz anında nasıl harekete geçtiğinin sahaya yansımasıydı. Enerji tesislerinin etrafında kenetlenen insanlar, köprülerde el ele yürüyen kalabalıklar, meydanlara akan kitleler. Görüntüler bize bir şeyi söylüyor. İnsan sadece yönetimle değil, ait olduğu yerle bağ kurar. Bu kalabalığın içinde tek bir kimlik yoktu. Sadece rejim yanlıları değil, sadece belli bir yaşam tarzına sahip olanlar değil. Daha seküler hayat yaşayanlar, açık giyimli kadınlar, muhalifler, sanatçılar. Hatta yurt dışında yaşayan ve hayatını başka bir ülkede kurmuş insanların geri dönme refleksi. İngiltere’deki düzenini bırakıp "ülkem için geldim" diyen gençler. Aidiyet ideolojinin de, yaşam tarzının da, konforun da üzerindedir. O yüzden anlaşılamayan şey şudur. İran gibi coğrafyalarda "rejim........

© Milat