Ortada resmi bir sözleşme yok ama duygusal bir mahkeme var. Deliller; son görülmeler, mavi tikler, hikâye izlemeler. Tanıklar; yakın arkadaşlar ve ekran görüntüleri. Karar genelde sessizce veriliyor ancak taraflara açıklanmıyor ve ilişkide kalmaya devam ediliyor. Hiç olmadığımız kadar bağlı ancak hiç olmadığımız kadar yalnız hissediyoruz.

Bu hafta gazeteci arkadaşım Kader Ertaş ile sohbet ederken dil sürçmesi ile kurdu bu cümleyi. Freudyen yaklaşıp dil sürçmesi yoktur diyerek bu haftaki köşe yazıma taşımak istedim. Çünkü aslında doğru bir tespitte bulunmuştu.

Günümüz ilişkilerinin en büyük çelişkisi şu: Birbirimizi tanımadan bağlanıyor, bağlanmadan kopuyoruz.

Yeni Nesil........

© Milat