(Mensur şiir; şiirimsi)

Dünya öğüterek döner de döner. Nice yıldızlar da bir-bir söner. Dünya kurulduğu günden (yaratıldığı günden) bu yana Allah tarafından döndürülüyor. Azrail eliyle canlar bir-bir öldürülüyor. Döne döne eritir bizleri. Kırar beli, ne eser kalır, ne de izleri.

“Zamanın behrinde (dehrinde) anılmaya değer bir şey değildi insan. Nutfe-i Emsaç olarak yarattı Allah onu” bir bilsen! İNSAN, doğdu. Çocuktu, ufacıktı, hemencecik acıktı. Sonra karnını doyurdu, uyudu. Sonra büyüdü, oyun oynadı, susadı, yandı. Su içip doya doya kandı. Hep hayat böyle olacak sandı. Bir de baktı ki; büyümüş baba olmuş. Sonra ihtiyarlayıp dede olmuş, yanakları solmuş. Eşi öldü, tek başına kalakaldı. Torunu doğdu onun adını aldı, dünyaya daldı. Dede öldü. Torun büyüdü, baba oldu. Torun dede oldu, torunu oldu. Büyüdü baba oldu, dede oldu, öldü. Torunu doğup dedenin yerini aldı. Dünya değirmeni........

© Merhaba Haber