Büyükelçi Tunç Üğdül, hatıratının giriş bölümünde, hariciyeci olma tutkusunun içine nasıl düştüğünü ve kim tarafından düşürüldüğünü anlatır.

“(…) Yavuz Gör, bana herhangi bir telkinde bulunmaksızın meslek tercihime esin kaynağı oluşturdu. Aslında rahmetli, çeşitli niteliklerine rağmen mesleğin en üst düzeyi olan Büyükelçilik seviyesine ulaşamamış olması nedeniyle bu sahada özel bir rol model de teşkil etmiyordu. Bu durum esasen kendi tercihlerinden, kimi zaman kişisel önceliklerinin mesleğin gereklerinin önüne geçmesinden kaynaklandı.”

Üğdül şöyle devam ediyor.

“Sevdiği Balkanlar coğrafyasında Başkonsolosluk görevleriyle yetindi. Gerek uzaklarda gerek merkezde daha fazla sorumluluk gerektiren ve muhtemelen de daha sorunlu mevkileri istemedi. Ancak öncelikle keskin zekası, kültürel birikimi ve çok özel belagati, hoş sohbeti, etrafındakilerin hepsinin saygısını uyandırdı.”

Yavuz Gör, belli ki, o dönemin pek çok hariciyecisi gibi mesleğini kimliğinin bir parçası yapmış; zira, eskinin diplomatları tavırları, zevkleri ve kentsoylu bir imbikten süzülmüş zarafetleriyle mesleklerini adeta yaşarlardı.

1922 doğumlu Yavuz Gör, Galatasaray’dan Mülkiye’ye, oradan da Hariciye’ye geçmiş.
Vaşington’da beş, Meksika’da bir sene, sonra Afganistan, Bulgaristan, Norveç, Romanya, Lübnan…

37 senelik memuriyetin ardından emekli olmuş.

Kimbilir hangi tasarrufların neticesi, büyükelçi olma hakkı kazansa da hiç büyükelçilik yapmamış.

“1973 yılında, Beyrut’ta elçi-müsteşar iken, o zamanki bakanımız Sayın Bayülken’in imzası ile bir telgraf almıştım. Baremin birinci derecesine ‘terfian’, büyükelçi olduğumu içeren bu telgrafa, teşekkürle cevap verdik. Ancak o sırada Beyrut’ta bir büyükelçimiz vardı. (…) Bu nedenle, ben de, büyükelçiliğe terfi etmiş olmakla beraber bir büyükelçilikte iki tane büyükelçi olamayacağına göre, elçi-müsteşar sıfatını........

© Medyascope