Yine yandı yüreklerimiz. Yine kan ağladık önceki gün. Yine süslü cümlelerle geçiştirdik o vahşi olayı. İncir çekirdeğini bile doldurmayacak sözde bahaneler yüzünden sınıfta görevi başındayken yine bir öğretmenimizi yine bir öğrencisi katletti.

İçim yanıyor, iki gündür kendimde değilim. Uyku ne mümkün…

Bu kaçıncı olay hatırlamıyorum. Bu kaçıncı olay hatırla(t)mak bile istemiyorum.

Üzgünüm, hem de çok üzgün…

Elbette hayatını kaybeden öğretmenimiz için ama ondan daha çok 23 yıldır uygulanan eğitim politikalarının bizi getirdiği, diş çürüten anlayışa, sürece… Çünkü bu gidişle Allah korusun öğrencisi tarafından öldürülen öğretmenlere tanık olmaya devam edeceğiz. Hiç birimizin hayat garantisi yok. Sokakta yürürken, evde otururken, araba kullanırken, parka dinlenirken bir kör kurşun gelip sizi buluyor veya bir bıçak darbesi sizi sevdiklerinizden alıp koparıyor ya da en sevdiklerinizin arkasından yanıp kavruluyorsunuz.

Kafamda hep o cümle, “Bir öğretmenimizi bir öğrencisi katletti“.

Oysa o öğretmen o öğrencisine sevgiyi, saygıyı, hoş görüyü, iyiliği, merhameti öğretiyor onun iyi insan olması için çalışıyordu. Daha doğrusu öğretmenler bu değerleri 23 yıl önce öğretiyordu. Çünkü 23 yıl önce milli eğitimin temel amaçlarından biri iyi insan iyi vatandaş yetiştirmekti.

Bu idealden hızla uzaklaştık. Sırf imam hatip okullarının önünü açmak için hiç hazır olmadığımız halde apar topar liseyi zorunlu eğitim kapsamına aldık.

Sosyal medya, yürekten gelen samimi dilekleri bir kıyıya koyarak dile getirmeliyim ki, “Öğretmene uzanan eller kırılsın.”, ” Öğretmene şiddete hayır!”, “Öğretmene şiddete dur de…”, “Kınıyoruz…”, “Katili tanımayan kalmasın.” gibi birkaç kuru, bayat ve soğuk sloganla yıkıldı.

Ancak, öğretmene........

© Medya Siyaset