Gelişim soru sormakla, sorulara cevap aramakla başlar.

Sorularıyla bunaltan çocuklar gibi…

‘’Bu ne? Şu ne? O ne?’’

Soruları cevaplanan çocuklar mutludur, gelecekleri umutludur.

Bilim de, bilgi de soruyla başlar.

Sorular olmasa hala taş yontuyor, mağarada yaşıyor, kıçımızı yaprakla örtüyor, mızrakla avlanıyor, bitki kökü kemiriyorduk.

Kafasına elma düşen Newton, elmanın neden düştüğünü sorguladı.

Arşimet, teşhirciği nedeniyle mi ‘’Buldum, buldum’’ diyerek hamamdan dışarı fırladı?

Pisagor sorgulamasa, Macellan ispat etmese; bir zamanların AKP Gençlik Kolları Başkanı gibi biz de dünyayı düz zannediyorduk.

Alimler, mucitler hep sordular, sorguladılar; sorularına cevap aradılar.

Toplumlarda da gelişim soruyla başlar.

İnsanlar kendisini yönetenlere sorular sorar.

‘’Ne? Nerede? Ne zaman? Neden? Nasıl? Nerede? Kim?’’

Bu soruları sorması için ‘’gazetecilik’’ diye bir meslek icat edilmiş.

O gazeteciler, halk adına bu soruları sormaya memur edilmiş.

Demokrasi varsa, insanlar o sorulara aldığı cevaplara göre yöneticilerini seçer.

Halk siyasetçiye sorar, bürokrata sorar, din adamına sorar.

Sormayan, soramayan, sorularına cevap alamayan toplumlar gelişemez; köleleşir.

Mutsuz çocuk olurlar.

Nursuz babasına soru soran çocuk gördünüz mü?

Sorsa da cevap alan çocuk gördünüz mü?

Ya da otoriter liderlere soru sorulduğunu gördünüz mü?

Sormaya cesaret edenlerin cevap aldığını gördünüz mü?

Siz hiç tek adamların basın........

© Medya Siyaset