Bazı zamanlar vardır…

Takvimde sıradan bir gün gibi görünür.

İnsanlar sabah kalkar, ekmeğinin peşine düşer, çocuklarını okula gönderir, otobüse yetişir, dükkanını açar, ofisine koşar,  akşam eve döner, rutindir yani.Hayat normal akışında devam ediyordur.

Oysa tarih, bazen de en büyük değişikliklerini kimse fark etmeden yapar.

Bir şey yerinden oynar.

Sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Kim bilir, belki böyle bir dilimin içerisindeyizdir…

Henüz herkes adını koyamıyor belki ama, herkes bir şeylerin değiştiğini hissediyor. Çünkü milletlerin hayatında bazı dönemler vardır; eski sözlerin artık yeni günleri anlatmaya yetmediği…

Eski kavgaların anlamını yitirdiği…

Eski hesapların geleceğin önüne geçemediği…

İşte belki tam da böyle bir yerdeyiz.

Yıllardır birbirimize kızdık.

Birbirimizi dinlemek yerine birbirimizi sınıflandırdık.

Sen bizdensin, sen değilsin dedik.

Oysa aynı yağmurda ıslandık.

Aynı depremde korktuk.

Aynı bayrak yükseldiğinde başımızı kaldırdık.

Aynı cenazelerde cız etti yüreklerimiz,

Aynı şeylere çokça ortak sevindik.

Aynı çocukların gözlerinde geleceği aradık.

Belki de unuttuğumuz şey buydu…

“Bizi birbirimizden ayıran şeyler, bizi birbirimize bağlayanlardan daha büyük değildi hiçbir zaman.”

Bu memleketin insanı aslında birbirine sandığımızdan çok daha fazla benzer.

Bir annenin duası, hangi ilde edildiğini sormaz.

Bir babanın evladına sarılışı, hangi siyasi görüşe ait olduğunu bilmez.

Bir çocuğun karnı acıktığında........

© Medya Siyaset