Saf Bilinç ve Sinsi Bilinç

Saf bilinç, kirlenmemiş ve berrak kalmış bilinçtir. İnsan onurunu gözeten, başkasını da hissedebilen, empati ve diğerkâmlık taşıyan yüce bir bilinçtir. O, hayat karşısında yalnızca tepkisel değil, etkiseldir; yani yaşananlara körü körüne tepki vermek yerine, iyiliği ve güzelliği hayata taşır. Hayatı onarır, kalkındırır, besler ve var eder.

Bunun karşısında sinsi bilinç vardır. Sinsi bilinç, insan onurunu hiçe sayan, nefis ve ego tarafından kuşatılmış, bencil ve hesapçı bir bilinçtir. O, hakikati aramak yerine çıkarını gözetir; anlamak yerine yargılar; inşa etmek yerine tahrip eder. Bu nedenle tepkisel bir bilinçtir: hayatı onarmak yerine yaralar, kalkındırmak yerine geriletir, var etmek yerine yıkar ve yok eder.

Saf bilinç, ilahi olandan beslenir; sinsi bilinç ise şeytani olandan. Biri insanı kendi hakiki özüne ve başkasının varlığına yaklaştırırken, diğeri insanı kendi nefsinin karanlığına ve başkasının varlığını değersizleştirmeye sürükler.

Bu yüzden saflık, saflık anlamında bir zayıflık değil; berraklığın, vicdanın ve ruhsal gücün adıdır. Saf yürek ve saf bilinç, kurnazlığın ve sinsiliğin karşısında kolay yenilen bir güç değil; tam tersine, kötülüğün nüfuz edemediği en büyük içsel dirençtir.

Bu nedenle “Hayır, ben saf değilim.” sözü, insanın kendisini kandırmamasının ve hayatın gerçeklerini görmesinin bir ifadesidir. Çünkü saf olmak, safça olmak değildir. Burada saflık; aklın yoksunluğu, tecrübesizlik veya her söylenene inanmak değil, insanın iç dünyasını hileden, sinsilikten, kötücül hesaplardan ve çıkarcı niyetlerden arındırmasıdır. Asıl saflık, bilincin berraklığıdır.

Denilir ki: “Kurnazlık, dar kafalı insanların zekâ taklididir.” Çünkü gerçek zekâ, başkasını aldatmakta değil; hakikati görmekte, doğruyu seçmekte ve insanı incitmeden yol alabilmektedir. Kurnazlık çoğu zaman zekânın değil, ahlaki eksikliğin maskesidir. Sinsi insan,........

© Mardin Life