Topluluklar, kalplerini arındırmadan kalıcı ve hayırlı bir eser ortaya koyamazlar. Büyük hedefler, parlak niyetler, yüksek sesle kurulan cümleler çoğu zaman yeterli sanılır. Oysa asıl belirleyici olan, insanın ve o insanlardan müteşekkil toplulukların iç hâlidir. İç âlem düzelmeden dış âlem düzelmez…

Bunu anlatmak için eskilerin dilinden düşmeyen sade ama derin bir misal vardır: Havuz misali…

Bir havuz düşünelim. Suyu berraksa, içine atılan küçük bir taş bile yüzeyde zarif halkalar oluşturur. O halkalar usul usul genişler, çevresine tesir eder. Küçük bir dokunuş, anlamlı bir harekete dönüşür. Çünkü su temizdir; etki kaybolmaz, güzelliğe inkılap eder…

Ama havuzun dibinde çamur varsa, tortu varsa, yılların biriktirdiği bir bulanıklık varsa; atılan taş yüzeye çıkmaz. Doğrudan dibe iner, tortuyu karıştırır ve suyun tamamını bulandırır. Ne halka kalır ne berraklık. Güzellik beklenirken karmaşa doğar…

İnsan da böyledir. Topluluklar........

© Maraş Gündem