Dostlarla bir araya gelmiştik… Konu, nereden açıldıysa eski Ramazan Bayramları’na ve çöreklerin o eşsiz tadına geldi. Bir anda hepimiz çocukluğumuza döndük.

Bayrama bir hafta kala evlerde büyük bir telaş başlardı. Çöreklik hamurlar yoğrulur, büyük teşt ile , mahalle fırınına götürülürdü. Fırıncı sadece pişirirdi; ne keser ne açardı. Hamurlar, fırın sırası bekleyen komşuların yardımlaşmasıyla açılırdı. O dayanışmanın, o imecenin tadı ayrıydı.

Çaylar demlenir, sıcak çörekler yeni : biri bağırır sıra sana da geliyor haaaa diye..

Zembillere konulan sıcacık çörekler eve gelir, mis gibi kokular sokağa yayılırdı. Annem elime tepsiyi tutuşturur, “Bu komşuya beş tane, ötekine şu kadar…” diye bizi adeta çörek dağıtımına çıkarırdı. O dağıtımın içinde hem paylaşmak hem de gönül almak vardı.

Her eve nüfusu sayısınca verilirdi, onlar yapınca da onlardan da bize gelirdi. Çocuklar için çörekler komşulara dağıtmak ayrı bir zevkti, Ramazan Bayramının müjdecisi idi.

Her çöreğin tadı da bir olmazdı. Kimi tereyağlı, kimi çökelekli,........

© Maraş Gündem