Si, sen máis, tronzáronlle o camiño, como quen tronza unha torada, unha desas toradas de carballo centenario, cos seus varelos ergueitos, igual que as pólas dos castiñeiros sombríos. Cortáronlle a mirada e eles miraron para outro lado. Moitos fano para non ver o que hai que ver o que hai de lado. Así anda o mundo, cadaquén mirando, escoitando e aplaudindo o que se transmite a través das consignas da mentira, a través dos medios dos que dispoñen aqueles que pretenden enlodar o ambiente, as relacións, as xustificacións, por xustas que sexan.

Todo está resolto e........

© La Región