O 12 de setembro de 1936, hai 90 anos, produciuse o pasamento, inxusto a todas luces, dun dos homes importantes na historia da Galicia moderna: Arturo Noguerol.

Arturo Noguerol Buján naceu no nº 1 da ourensá rúa de Alba (chamada, despois, Cardenal Quiroga e hoxe Alejandro Outeiriño) na madrugada do 6 de maio de 1892, aínda que viviu cos seus pais no nº 26 da rúa Raiña Victoria, preto da Porta da Aira.

O pai de Noguerol tiña o mesmo nome e apelidos ca el, foi procurador de profesión e concelleiro de Ourense en diversas etapas; a primeira desde 1891, intre no que o elixiron rexedor síndico. Ao tempo, era presidente da Deputación o seu tío José Lorenzo, que casara coa súa tía Obdulia Buján. Os Noguerol e os Lorenzo construíron en 1897 a casa nº 10 da rúa Padre Feixóo.

Arturo estudou o bacharelato no Instituto do Posío. Entre os seus profesores atopábanse Salvador Padilla, Marcelo Macías, Eduardo Moreno López e Pompeyo Beltrán e tivo como compañeiros a Ramón Otero Pedrayo, Manuel Martínez-Risco e Florentino L.Cuevillas. Estudou Dereito en Salamanca entre 1910 e 1915. A finais deste ano xa está en Auriabella coa licenciatura no seu fardel e arroupado por Risco, Otero e Cuevillas. Todos eles fixeron unha verdadeira revolución na que Galicia sería a súa bandeira. Abriu o seu despacho na rúa Padre Feixóo, onde tamén estivo a administración e a xerencia da revista Nós. Estes anos da mocidade foron o preludio dun Noguerol de vigorosa personalidade que bebera a un tempo na xuridicidade dos estudos universitarios e na cultura clásica dos membros da Comisión de Monumentos.

O seu amigo Ramón Otero Pedrayo plasmou a súa pesonalidade no “Libro dos amigos”:

“Co nome de Arturo Noguerol vai en min cinguida a lembranza de vivires mañanceiros choutantes de........

© La Región