Xa me habituei á claridade do día. Levaba encerrado vinte e sete anos, como Nelson Mandela, na máis completa escuridade. Absoluta escuridade. Nin unha abertura, regaña, físgoa, nin un raio. Mesmo cando abrían a xanela para deixarme a comida, non se reflectía no interior nin o máis mínimo resplandor. Ante isto, entendo que estaría encerrado nun soto demasiado profundo.

Como cheguei alí e a esa situación? Nin eu........

© La Región