A el gustáballe escribilo con dous eses, así: Quessada, Xaime Quessada. Quizais fose en expresión de gratitude, quizais de admiración pola obra do malagueño universal apelidado Picasso. De gratitude porque o mestre Picasso dixera del, cando coñeceu a súa obra, que por fin tiña un émulo en España. Acaso dixo “un discípulo”, é igual, non volveu dicilo de ninguén máis. Era certo.

Xaime soubo pintar como Picasso, pero tamén soubo seguir as pautas doutros grandes mestres da pintura universal. Seguilas, non copialas, porque sempre tivo unha linguaxe propia e intransferible. O caso é que Xaime Quessada, segundo entendemos moitos, moitos, foi unha figura de relevancia internacional e, se este pequeno, verde e ás veces triste paisiño noso tivese unha sociedade civil ben constituída e asentada, a relevancia do noso pintor sería outra. Pero non a temos e, triste é poder escribilo asi, con claridade. A sociedade civil ourensá, a que fixo posible a Xeneración Nós e a albergou no seu seo, non se sabe se está desaparecida en combate ou padece dunha afonía recorrente que a somete e silencio, que non se manifesta, como sería máis que de rigor, de agradecer. Un gran pintor non chega........

© La Región